Het moet een druilerige ochtend ergens in februari zijn geweest dat Pieter wakker werd, uit het raam keek en bedacht dat hij moest stoppen met zijn studie filosofie. Het was mooi geweest. De pijnbank van de zinloosheid. Vragen zonder antwoord. Denken zonder einde. Duistere labyrinthen in zijn hoofd waarin hij verloren ronddwaalde. Zonder doel, zonder richting. Hij was de weg al lang geleden kwijtgeraakt. Ook omdat het er zo donker was natuurlijk.En nu had hij er tabak van. Zo kon hij toch immers niet verder? Hij kon toch niet zijn hele leven doelloos blijven ronddwalen in één of ander duister labyrinth? Leg die lat eens wat hoger voor jezelf! Ga eens op avontuur!
En zo kwam het dat Pieter, starend uit het raam naar de druilerige februari-ochtend, besloot op reis te gaan.
2 opmerkingen:
Jeetje, wat een leuk verhaal. Ben heel benieuwd naar je volgende bericht!
Mooi geschreven!
Een reactie posten