woensdag 30 januari 2008

Hoe Pieter zijn centjes verdiende

Maar ja, als je op reis wilt dan moet je natuurlijk wel een grote zak met centjes hebben. En die had Pieter niet. Dus moest hij eerst op zoek naar werk. En dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Want hij informeerde van hot naar her en solliciteerde zich een slag in de rondte, maar geen enkel baantje leek hem geschikt. Of het verdiende te weinig, of de koffie was niet te drinken, of de mensen waren te lelijk. Er was altijd wel wat. En net toen hij de hoop op wilde geven vond Pieter een baantje dat precies bij hem paste: IJzervlechter! Dit leek hem wel geknipt! Niet alleen omdat het zo goed verdiende en er zoveel intellectuele uitdaging in zat. Maar ook omdat het zo verschrikkelijk zwaar werk was, hij elke ochtend vijf uur zijn bed uit zou moeten en hij van die humoristische en gezellige Poolse collegae zou hebben met wie hij urenlang kon praten over het vak. En ook over het leven. Of moppentappen.



















Hier zie je Pieter aan het werk (die jongen met die bril). Rechts staan allerhande Poolse collegae. Op hun hoofd hebben ze allemaal een gele helm. Dat is voor de veiligheid.

IJzervlechten werkt als volgt:
1. Er moet ergens een vloer komen.
2. Van beton.
3. Gewapend beton om precies te zijn.
4. Voordat het beton gestort wordt.
5. Moet er eerst ijzer (wapening) liggen.
6. Want dan krijg je gewapend beton.
7. Voordat er beton gestort wordt.
8. Moet dus eerst iemand al dat ijzer erin leggen.
9. En dat doet een ijzervlechter.
10. Pieter dus.

zondag 27 januari 2008

Hoe het allemaal begon

Het moet een druilerige ochtend ergens in februari zijn geweest dat Pieter wakker werd, uit het raam keek en bedacht dat hij moest stoppen met zijn studie filosofie. Het was mooi geweest. De pijnbank van de zinloosheid. Vragen zonder antwoord. Denken zonder einde. Duistere labyrinthen in zijn hoofd waarin hij verloren ronddwaalde. Zonder doel, zonder richting. Hij was de weg al lang geleden kwijtgeraakt. Ook omdat het er zo donker was natuurlijk.

En nu had hij er tabak van. Zo kon hij toch immers niet verder? Hij kon toch niet zijn hele leven doelloos blijven ronddwalen in één of ander duister labyrinth? Leg die lat eens wat hoger voor jezelf! Ga eens op avontuur!

En zo kwam het dat Pieter, starend uit het raam naar de druilerige februari-ochtend, besloot op reis te gaan.